Ewolucja współczesnego wizerunku świata jest rezultatem zachodzących transformacji socjo-technologicznych i materialno-energetycznych świata w jego przechodzeniu od chaosu do kosmosu. Ludzkość jest zarówno biernym jak i aktywnym uczestnikiem tych przemian. Wysiłki człowieka i zbiorowości środowisk ludzkich w dokonywaniu transformacji wartości kulturowych i wizerunków współczesnej rzeczywistości, podlegają ograniczeniom i barierom intelektualnym, hamującym tempo wzrostu i świadomości o zachodzącej w świecie ewolucji. Przejście od wizji świata podzielonego kategoriami dyscyplinowymi, fragmentacją obiektów i procedur operacji ich działań, symbolicznie formalizowaną i redukcjonistycznie gromadzoną wiedzą, do wizji świata systemowego, kategoryzowanego wartościami wielodyscyplinowej integracji oraz interakcyjnych i kognitywnych badań przestrzenno-czasowych, jest uwarunkowane wpływem i upowszechnieniem wielomedialnej komunikacji międzyludzkiej. Istotnym czynnikiem pokonywania tych barier i przyspieszania ewolucyjnych przemian jest systemowa edukacja wspierana metodologiami badań poznawczo-informacyjnych oraz rozwojem technologii wielomedialnej komunikacji i systemów informacyjnych.
Materialistyczna wizja Świata, mniej lub bardziej kolektywne współdziałania zbiorowości ludzkich, proceduralne ultymatywne i obiektywnie wybiórcze redukcje struktur materialnych i wymiany energii - w czasie i przestrzeni - wraz z aksjomatyczną kategoryzacją formalnej poprawności w dedukcyjnym podejmowaniu decyzji, doprowadziły do głębokiego, teorio-strukturalnego podziału wiedzy i nauki o rzeczywistości.
Pojawiające się współcześnie przejawy różnego charakteru konfliktów stymulują poszukiwania nowych podejść i paradygmatów rozumowania w rozpoznawaniu funkcji neurofizjologicznych i psychoanalitycznych, występujących w umysłowych (intelektualnie) działaniach ludzkich. Pojawianie się tego rodzaju konfliktów dowodzi też braku umiejętności dostrzegania naturalnych związków lub otwartości umysłu (inteligencji) człowieka, respektujących wartości różnych dziedzin nauki i metod epistemologicznych.
Systemowa wizja świata wysuwa na wyższy poziom wiedzy ogólnoludzkiej złożone systemy naturalne oraz ich związki z naukami biologicznymi, ekologicznymi, socjologicznymi, ekonomicznymi i filozoficzno-poznawczymi. W kształtowaniu wizji systemu naturalnego podejmowane są starania zmierzające do neutralizowania (odrzucania) wpływu mentalnych obciążeń wynikających z historycznego sposobu pojmowania rozwoju świata, kategoriami ciągłości stanów i przejść (zachodzących zmian) o charakterze fizyko-chemicznym. Podstawową wartością w kształtowaniu nauk systemowych jest rozwój i wzrost roli inteligencji w asocjacyjnych zachowaniach systemów naturalnych, w ich obcowaniu z otaczającym światem oraz wzrost świadomości kulturowej i percepcyjności zachowań człowieka, kategoryzowanych etyką i kreatywnością społecznej ewolucji środowiska.
Cybernetyka zaproponowana przez Wienera oraz teoria systemów biologicznych, powstałe w tym samym czasie, dały początki światowej nauce o systemach złożonych . Nauki te inspirowały rozwój tworzenia nowego nurtu intelektualnego i kulturowego, pozbawionego wszelkiego rodzaju podziałów dyscyplinowych i redukcjonistycznych uproszczeń, postrzeganych fragmentów rzeczywistości, dając podstawy tworzenia tzw. "ruchu systemowego".